Dokuzuncu Hariciye Koğuşu Alıntıları ve Sözleri - Peyami Safa • Rafhane

Herkes yalandan nefret eder ve yalan söyler.

Hâlbuki mesele çok basit: İnsan hastalanır ve ölür.

İçimde hep ne olduklarını bilmediğim gizli ve meçhul ümitlere sarılmıştım; onlar olmasa bir saniye nefes alamazdım.

Yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu; ve bir yalan söylendiği zaman insanların değil, eşyanın bile bunu nasıl tahammül ettiğine şaşıyordum.

Daha büyük acılara hazırlanıyordum.

Görülecek, işitilecek, tadılacak, okunacak, yazılacak, yapılacak o kadar çok şey birikiyor ki, bundan sonra hayatımın bütün bunlara yetişemeyeceğinden korkuyorum.

Kendimde kaybettiğim şeyleri onda buluyordum.

Bütün bu ev, bütün bu insanlar bana yabancı geliyordu.

Bu odada bir şey var, mühim bir şey.

Az ümit edip çok elde etmek hayatın hakiki sırrıdır.

İki hasta kadar birbirine yakın hiç kimse yoktur.

Artık bir kelime bile konuşmuyoruz.

Büyük bir hastalık geçirmeyenler, her şeyi anladıklarını iddia edemezler.

Bizden uzaklaşmadıkça bize görünmeyen sıhhat, itiyadın verdiği hissizlikle, sağlamların şuurundan kaçıp nasıl ve nereye saklanıyor?

Ve içimde geriye dönmek korkusu var. Hiçbir şey hatırlamak istemiyorum. Elimi cebime sokarken, bana iki gün evvelini hatırlatacak bir kağıt parçasına, bir şeye rastlamaktan bile korkuyorum.

Kendimi çok sevdiğim an, kendime çok acıdığım an. Beni yalnız bu koruyor: Bu aşk, bu merhamet.

Onunla aramızda her şey o kadar bitmiş ki bir kelime bile konuşamıyoruz.

Hastalığınız size âdeta ameli (pratik) doktorluk öğretiyor.

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'ndan Alıntılar ve Sözler - Peyami Safa

Alıntılar | Kitap Alıntıları | Peyami Safa | Dokuzuncu Hariciye Koğuşu Alıntıları ve Sözleri | Alıntı | Dokuzuncu Hariciye Koğuşu | Rafhane