Rüveyda Şiiri ve Hikayesi – Nurullah Genç - Rafhane

Günlerden bir gün, aralarındaki kadim dostlukla bilinen iki usta şair, Dilaver Cebeci ve Nurullah Genç bir araya gelir. Koyu bir sohbetin ardından Dilaver Cebeci, Nurullah Genç’e bir kâğıt uzatır ve şöyle der:

— Bak bakalım, bu şiirde bir eksiklik var mı?

Kalemi bu denli güçlü, şiirleri dilden dile dolaşan büyük bir şairin böyle bir soru sorması ne kadar ilginçse, Nurullah Genç’in verdiği cevap da bir o kadar sarsıcıdır. Genç, kâğıdı eline alır ve Cebeci'nin eşi Ayla Hanım'a yazdığı o meşhur "Sitare" şiirini özenle, dikkatlice okur. Sonra başını usulca kaldırıp şöyle der:

— Bu şiir eksik... Konu hiç tahmin edilmeyecek bir güzergâhta ilerliyor.

Düşünsenize, büyük bir şair "Eksik var mı?" diye uzattığı şiire, kalemi güçlü bir başka şairden "Eksik" cevabını alıyor. O an araya giren şey sıradan bir sessizlik değil; yüreklerde kopan fırtınanın dinmesini bekleyen derin bir sükûnettir. Ardından Dilaver Cebeci, yüzünde babacan bir tebessümle o tarihi cümleyi kurar:

— O zaman o eksiği sen tamamla.

İşte tam o an, Nurullah Genç'in dudaklarından şu sözler dökülür:

— Bu cümleyi duyduğum anda gönlüme Rüveyda düşmeye başladı.

Nurullah Genç'in birçok röportajında bizzat kendi ağzından da anlattığı bu olay, edebiyatımızın en güzel eserlerinden biri olan Rüveyda'nın doğuş hikâyesidir.

Rüveyda Üzerine

Bana göre Rüveyda, bir kadına okunabilecek en nadide, en güzel şiirlerden biridir. Dizeler akıp giderken, her bir satırın sevgiyle örüldüğünü, sevdiğine hislerini belli etmek için söylenebilecek en zarif iltifatları barındırdığını hissedersiniz.

"Adını söylemek istemiyorum / Rüveyda dediğim zaman anla ki, senin için yürüyor kelimeler"

"Hangi çağın gelişidir bilmem, gülüşün"

"Hangi umut çiçeğidir bilmem, ellerin / uzanır da gönlüme Rüveyda / derinden bir ok saplanır bağrıma"

Şiirin her satırı işte böyle bir duygu seliyle akıp gider. Çok naif ve duru bir dille yazılmış, hepimizin hislerine ortak olan, herkesin en az bir dizesinde kendi anılarına daldığı bir başyapıttır. Yıllar geçse de dönüp tekrar okunan, yüreğe dokunan bu eşsiz şiiri ve ardındaki o güzel hikâyeyi çok daha fazla kişi bilmeli ve okumalı.

RÜVEYDA 

fezayı bağlayarak yorgun kanatlarına

bir güvercin uçurup kıtalar arasından

çağırdın beni

geçerek birer birer sürgün kanyonlarını

derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına

yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı

yıkarak yalnızlığa kurduğum sarayımı

yetim çığlıklarımı duyurmak üzre sana

koşup geldim; iliştir beni memnu bahtına

adını söylemek istemiyorum

her hecesi amansız bir kor dudaklarımda

her harfine yıllardır şimşeklerle yarıştım

zindanlara karıştım, ölümlerle tanıştım

adını söylemek istemiyorum

Rüveyda dediğim zaman

anla ki, senin için yürüyor kelimeler

çığlığımın atardamarlarından

hangi yıldızdır bilmem, gözlerin

kayar da üzerime Rüveyda

önce tuhaf bir deprem yayılır bedenime

sonra açılır önümde ıstırab vadileri

silik renkleriyle adımlarıma

çözülmeye yüz tutan bir mazi mühürlenir

hayalin bittiği menfeze doğru

alaca bir at koşar içimde

zamansız, mekansız nefese doğru

uslanmaz bir yürek taşıdığıma dair

yaygın bir kanaat dolaşır aynalarda

oysa Rüveyda

baştan başa ben

kevser akan, gül kokan bir kalbin filiziyim

kitaplara sürdüğüm kapkara lekelerden

bir anlatsam nasıl utandığımı

bir doğrulsam eğildiğim yerden

ağarır tanyeri nilüferlerin

alaca bir at koşar içimde

ezer toynaklarıyla anılarımı

sular köpürmemeliydi Rüveyda

kırılmamalıydı ıslak dalları hasret selvilerinin

ben zehire alışkınım, şerbete değil

rüyalar nefret eder avare duruşumdan

kabuslar çekerek ancak derdimi yeryüzünde

sen gün boyu simsiyah bir ufukla beraber

ben her gece bir mehdi türküsüyle çilekeş

yargılamak için zeval kayıtlarını

inkılap bekliyorum

hangi umut çiçeğidir bilmem, ellerin

uzanır da gönlüme Rüveyda

derinden bir ok saplanır bağrıma

beynimi çağıran bir sese doğru

alaca bir at koşar içimde

zamansız, mekansız nefese doğru

varlığın cinayettir memleketimde işlenen

akıtır kanını asil pehlivanların

yokluğun sükunettir kuşatır evrenimi

varlığın ve yokluğun ölümüdür baharın

artık eskisi gibi bakamıyorsun

göklerinde bir belkıs otururdu Rüveyda

binlerce gökkuşağı olurdu kirpiklerin

güneş bir anne gibi dururdu başucunda

artık dokunamıyor kakülün bulutlara

karalara bürünmüş saçlarında dolunay

ben bu kadar zulme layık mıyım Rüveyda

hangi ressamı vurur bilmem, endamın

sarar da benliğimi

ben beni tanımam kaldırımlarda

kafesleri yutan kafese doğru

alaca bir at koşar içimde

zamansız, mekansız nefese doğru

kırmızı bir kurdele bağlayarak alnına

duydun mu orkideye dua eden birini

bu ısmarlama yüzler yok mu Rüveyda

bu yapmacık bebekler

gözyaşı akıtırken gülenler yok mu

beni kahrediyor geceler boyu

hangi çağın gelişidir bilmem, gülüşün

soluk bir dünyanın mezarlarına

gömerek gurbetimi

kapadı karanlığa Yesrip, kapılarını

meydan okuyuşun çağın ordularına

bilmem hangi mevsimin başlangıcıdır

doruklardan öte hevese doğru

alaca bir at koşar içimde

zamansız, mekansız nefese doğru

yasını tutuyorum kararttığım düşlerin

yıpranmış divaneler gibiyim sokaklarda

amansız bir ütopya üfleyen pencereler

lif lif yoluyor dram seyyahı bedenimi

önümde, haksızlığın hesaba çekildiği

hiç kimsenin kimseyi tanımadığı mahşer

arkamda, kare kare ömrümü belirleyen

hatırladıkça yanıp tutuştuğum resimler

söyle, nasıl aşarım pişmanlık dağlarını

yeniden bir nil olup taşar mıyım çöllere

kim giydirir başıma tacını nihayetin

kim takar bileğime hürriyet künyesini

karada balık gibi nasıl yaşarım, söyle

Rüveyda, seziyorum; tahammülün kalmadı

ama dur, boşaltayım bütün çığlıklarımı

asırlardır köhne barınaklarda

küflenen, çürüyen çığlıklarımı

at vuruldu; içim paramparça Rüveyda

gölgelerin ardına sakladım kusurumu

sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin

ben burda damla damla eriyip akıyorum

yine de, çiğnetemem kimseye gururumu

istenmediğim yeri sessizce terkederim

hatıra kalsın diye bırakır da ruhumu

mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim

                                         NURULLAH GENÇ