Toprak Ana Kitap Alıntıları - Cengiz Aytmatov • Rafhane

Zaman akıp gidiyor ve hiçbir saat bir öncekine benzemiyor: Ecel her zaman kapımı çalabilir.

Hayat bizim hepimizi aynı teknede yoğurmuş, aynı yumağa sarmıştır. Ama yine de bu olayları anlamak için o olayların içinde yaşamış olmak ve onları ruhunda duymak gerek.

Mutluluk, birbirini tamamlayan ufak tefek şeylerin birikmesinden doğuyor.

Gözlerimi kapayabilir, kulaklarımı tıkayabilir, ama düşünmeden edemezdim.

Halk bir denizdir, derin yeri de vardır, sığ yeri de...

İnsanın canı çıkmadıkça umudu da yok olmazmış.

Geleceğin ne getireceğini kimse bilemezdi ve şimdi olanları düşünüp üzülmenin de hiçbir yararı yoktu.

Oysa birbirimize söyleyeceğimiz şeyler öyle çoktu ki...

Hayat çok zordu, eskisine hiç benzemiyordu.

Savaş her şeyi, kimsenin gözünün yaşına bakmadan yutup yok ediyordu: Hayatı, işi, hürriyeti, hatta çocukların bir kaşık çorbasını yalayıp yutuyor, en küçük bir buğday tanesini doymak bilmeyen midesine indiriyordu.

Benim en büyük düşmanım savaş başlatandır.

Ah o umut! O hiç sönmeyen ama gerçekleşmeyen korkunç umut!

İki insan birbiriyle tam bir uyum içinde yaşarsa, konuşmadan ya da yarım sözcüklerle bile anlarlar birbirlerini.

Söyle bana Toprak Ana, gerçeği söyle: İnsanlar savaşmadan yaşayamazlar mı?

Demiri nasıl tavında dövmek gerekiyorsa, çekiç darbelerini nasıl soğutmadan indirmek gerekiyorsa, her kelimeyi de öyle tam zamanında söylemek gerekiyordu. O anı geçirince söz soğuyor, katılaşıyor, insanın yüreğine taş gibi oturuyor ve bu ağırlığı kaldırıp atmak hiç de kolay olmuyordu.

Bir insanın kaderi, dağdaki patika gibidir: Bazen çıkar, bazen iner, bazen de dibi görünmeyen bir uçurumun başına gelip durur. İnsan tek başına böyle bir yolda ilerleyemez, ama birleşenler, birbirine omuz verenler her engeli aşarlar.

İyilik, yola düşen, yoldan toplanan bir şey değildir. Tesadüfen ele geçen bir şey değildir. İnsan iyiliği ancak başka bir insandan öğrenir.

Yaşamak, mutlu yaşamak senin hakkındır.

Belki kimse fark etmiyordu ama yüreğimiz yine parça parça idi...

Hayat niçin bu kadar acımasız, bu kadar kör?

Sen kadınsın. Sen her şeyin üstündesin, daha bilgesin.

Toprak Ana Kitap Alıntıları - Cengiz Aytmatov