Yapıştırsam da parçalarını hayatımın
Su sızdırıyordu çatlaklarından



İnsan unutandır ve insan unutulmaya mahkum olandır.


Ahlat ahların ağacıydı,
Yaşlanmaya başlayanların, 
İtiraf edilememiş aşkların,
Evde kalmış kızların.
Ahlat ahların ağacıydı,
Cezayir nasıl cezaların ülkesiyse,
Öyleydi işte.


Hayattan söz edilirdi,
Zor denirdi,
Ve ardından susulurdu mutlaka.


Siz aşkı ne bilirsiniz bayım
Aşkı aşk bilir yalnız!


Ben sevgilim...
Bir çocuk bayramı gibi yaşamak isterdim her aşkı


Sen hep gülerdin oysa, gülüverirdin
Bir bakardım eğilmiş su içiyor
Gamzelerinden kuşlar.



Kalbimi kalın bir kitabın arasında kuruttum.


Neden her aşk 
Bir kadının cenazesini kaldırır mutlaka.


Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan.
Binlerce yeşil gözü olan bir zeytin ağacı gibi,
Çok şey görmüşüm gibi,
Ve çok şey geçmiş gibi başımdan,
Ah.. dedim sonra
Ah!


Ve şimdi şöyle dua ediyorum Tanrı'ya:
Olanlar oldu Tanrım
Bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!

 

Ah'lar Ağacı Alıntıları ve Sözleri - Didem Madak • Rafhane


Tür: Şiir
Sayfa: 76
Dil: Türkçe
İlk Yayınlanma Tarihi: 2002
Tahmini Okuma Süresi: 1saat 44 dakika