Tutsak Güneş Kitap Alıntıları - Ayşe Kulin • Rafhane

Belleğimin bir yerinde, hayatın bir zamanlar belki çok daha zor ama çok daha keyifli olduğuna dair bir bilgi kırıntısı var gibi.
 

 
Ne kaderdi benimkisi ya, etrafımda yakınım bellediğim kim varsa, bir maskeyle çıkıyordu karşıma.

Yaşamak, güneş parlamasa da güzeldi!  

Omuzlarımız birbirine değdikçe içimizdeki hüzün birimizden diğerimize akıyordu sanki.
 

Kinle yaşamak çok zordur. Kin zehirler insanı.

Hayat akıyordu... Önüne kattığı taşı, toprağı, yaprakları, olayları, anıları beraberinde sürükleyerek, durmaksızın akıyordu... yeni mecralara doğru.

Oysa her işin başı, umuttur. Umudu asla kaybetmeyeceksin.
  

Zaman her şeyi ütüler, her şeyi dümdüz eder.

Biliyor musun, insan bir müddet sonra özlemeye de alışıyor. Ne hazin ki, insan her şeye alışıyor.

Çekilen bir dişin ağızda bıraktığı derin, kuyu gibi bir boşluk vardı yüreğimde, acıyan, sızlayan, kolayca dolmayacak bir boşluk. 

Dünyaya kadın olarak gelmenin mi kadersel olgusuydu dayak yemek ve tecavüze uğramak, yoksa sadece bu ülkede kadın olmanın mı? 

Dünyamız da değişmişti. Denizlerimiz kirlenmiş, akarsularımız kurumaya yüz tutmuş, ormanlarımız tükenmişti. İnsanların para ve iktidar hırsı dünyamızı daimi mahvetmeye yetmişti. Benim tek tesellim, bunca tahribata karşın, sevginin hala var olmasıydı.

 

 Tutsak Güneş Kitap Alıntıları - Ayşe Kulin • Rafhane

Tür: Roman
Sayfa: 440
Dil: Türkçe
İlk Yayınlanma Tarihi: 2015
Tahmini Okuma Süresi: 12 saat 28 dakika