Reşat Nuri Güntekin'in Kitaplarından Alıntılar • Rafhane

Ne çare! Hayat, insanın mektep pencerelerinden gördüğü gibi değil.

Damga

Günler bu sevda için doğup batıyor, mevsimler onun için değişiyordu.

Damga

Çocuklar hiçbir şey anlamıyor gibi göründükleri halde her şeyi bilirler.

Akşam Güneşi

Öyle zannediyorum ki yalnız yaşadığım gibi yalnız öleceğim. En sevdiklerim bile beni anlamayacak.

Akşam Güneşi

Belki bir gün kalbimi yormayan birine denk gelirim diye yaşıyorum...

Çalıkuşu

İnsan, birini sevmek felaketine uğradı mı, esir gibi bir şey oluyor.

Çalıkuşu

Öz ağlamayınca göz ağlamaz.

Kavak Yelleri

Okunacak daha neler var, neler? İnsanın vakti olmalı; denize dalar gibi bunların arasına dalmalı.

Kavak Yelleri

Fakat şahısların ölmesinden ne çıkardı? Fikirler yaşıyordu ya.

Yeşil Gece

Susarsam, beni kendi içimde ki ateş yakacak.

Yeşil Gece

İlk zamanlarda çok sevdiğim yalnızlık bana gittikçe ağır gelmeye başladı.

Acımak

Memleketin ancak okuyup yazmakla kurtulacağına inananlardanım.

Acımak

Küçüklüğünde sevilmeyen, okşanmayan, nazını çekecek kimse bulunmayan bir çocukta ince ve güzel hislerin doğmasına nasıl imkan tasavvur edilir?

Bir Kadın Düşmanı

İnsan, bir kere dünyaya geliyor öldükten sonra mezara girmeyi anlarım, fakat yaşarken...

Bir Kadın Düşmanı

İnsanların paradan başka şeylerle de mesut olacaklarına inanarak yaşadım. O kanaatle öleceğim.

Yaprak Dökümü

İnsanın kötü huyu dikenidir. En çok kendini yaralar... Bizim kötü huyumuz masumiyetimizdi.

Yaprak Dökümü

 Reşat Nuri Güntekin'in Kitaplarından Alıntılar • Rafhane