Sevmek kafa ile, düşünme ile değildir. Sevmek...Sevmektir işte!
Kalbi ne garip, ne derin ağrımıştı.
...içim boştu, hayattan memnun değildim.
İnsana ekmekten, sudan fazla his lâzım.
İnsan korku içinde, ümitsizlik içinde, maddi, manevi göremediği tehlikeler üstünde yürüyor.
Zavallı, zavallı Zeyno, öyle bîçare, öyle kolu kanadı düşük ve elleri bomboş bir harabe ki...
Demek kadın, erkek birbirlerini bizim istediğimiz gibi istedikleri zaman, yaşları ne olursa olsun, bir oğlan ve bir kız çocuktan başka bir şey değildiler.
Masanın üstündeki elektrik lambası yanıyor, kâğıtlar perişan, sen de dalgınsın.
Bir kütüphaneye hiçbir kadının bu kadar yaraştığını görmemiştim.
Hayatımda bir daha yaşamak imkânı olmayan anların, hiç olmazsa gülünç olmadığına inanayım.
Siz hiç kimseyi sevmeyeceksiniz, fazla ve karışık düşünüyorsunuz.
O gün düşündüm ki, iki insan birbirini severse birbirinin hayatından bu uzak iki vapur gibi geçmelidir.
Hayat bomboş olmuştu.
Kalbin binbir ihtiyacı var, dost, aşık, arkadaş, daha bilmem kaç türlü bağ insan için aynı zamanda kabildir.
İkimizin hikayesini birleştirip "Kalp Ağrıları" desek nasıl olur?
www.rafhane.com
Yorum Gönder
0 Yorumlar
Rafhane üzerindeki bu yayına yorum yapmak ister misiniz? Yorumunuz bizi sevindirecektir :) ama:
· İçeriğinde küfür, argo, manevi değerleri küçümseyen kelime ya da kelime grupları olan yorumlar,
· Kaos ortamı oluşturacak yorumlar,
· Random ve konu ile alakasız yorumlar,
içerik her ne olursa olsun kaldırılacaktır.