Yüreğinin Götürdüğü Yere Git Kitap Alıntıları - Susanna Tamaro • Rafhane

"Her erkeğin yaşamında", diyordu, "mükemmel birlikteliğe ulaşabileceği tek bir kadın vardır, her kadının yaşamın bütünlüğüne ulaşabileceği tek bir erkek vardır." Ama buluşabilmek pek az kişinin yakalayabildiği bir alın yazısıydı. Böylesine bir buluşmayı kaç kişi başarabilmiştir ki...

Dur, sessizce dur ve yüreğini dinle. Seninle konuştuğu zaman kalk ve yüreğinin götürdüğü yere git.

Akmayan gözyaşları kalpte birikirler.

Hiçbir çocuk sevgisiz yaşayamaz.

Sevgiye tembellik yakışmaz, onu dolu dolu yaşamak için kararlı ve güçlü devinimler gereklidir.

İkimiz de aynı ağacın üstünde yaşadık, ama öyle değişik mevsimlerde ki!

Çok uzun yaşadığım ve pek çok kişi yitirdiğim için biliyorum ki ölüler yokluklarıyla değil de -onlarla bizim aramızda- söylenemeden kalan sözler yüzünden keder verirler asıl.

Düşünürken acı veren pek çok şey var.

Eğer yaşam bir yolsa, her zaman yokuş yukarı giden bir yoldur.

Zamanlar değişiyordu, insanlar değişiyordu, çevremdeki her şey değiliyordu ve ben hep kımıldamadan durduğumu hissediyordum. 

Yara ne denli büyük ve derinse, çevresinde oluşan zırh da o kadar güçlü olur.

Her zaman yapılan yanlış nedir bilir misin? Yaşamın değişmez olduğunu sanmak, trenin ray değiştirmeden sonsuza kadar gideceğini düşünmektir. Oysa kaderin hayal gücü bizimkinden daha renklidir.

Var olan tek gerçek ve inanılası öğretmen, insanın kendi vicdanıdır.

Bazı şeyler var ki ancak belli bir yaşta anlaşılabiliyor, daha önce değil.

Tuhaf ama genellikle sonradan yaşantımızın en önemli kişisi haline gelen insanlardan ilk anda hoşlanmayız.

Çocukluk ve yaşlılık birbirine benzer. Her iki durumda da, değişik nedenlerle, insan oldukça savunmasız olur.

Yanlışlık yapmak doğaldır, ama bunlardan ders çıkarmadan ilerlemek bir yaşamın anlamını yitirmesine yol açar.

Bir çarpışmayı kazanınca, bütün savaşın kazanıldığı sanılmamalı.

İçimde bir yerde, bana öğretilen kurallara bütün yüreğimle uymaya çalışıyordum. Bunu çocuklara özgü o şekilcilik duygusu ile yapıyordum ama tek neden bu değildi; gerçekten iyi olmak gerektiğine, yalan söylememek, değersiz biri olmamak gerektiğine inanıyordum.

Yenilik ilk adımda korkutur, ilerleyebilmek için, bu korku duygusunu aşmak gerekir.

Kim bilir neden, en basit gerçeklikler, anlaması en zor olandır.

Yapmaya değecek tek yolculuk, içimizde yaptığımız yolculuktur.

Sevdiğin insana söylemek istediklerin sonsuza dek içinde kalır; o toprağın altındadır, artık onun gözlerinin içine bakamazsın, kucaklayamazsın, ona henüz söyleyemediklerini söyleyemezsin.

Bir yanım kendim olmayı sürdürmek istiyordu, öteki yanımsa sevilebilmek için dünyanın gerektirdiği kurallara uyum sağlamak istiyordu. Ne zor bir savaş!

 

Yüreğinin Götürdüğü Yere Git Kitap Alıntıları - Susanna Tamaro