Unutma Beni Apartmanı Kitap Alıntıları - Nermin Yıldırım • Rafhane

Ama bazı şanslar ikinci kez verilmiyor ilkinin kadrini bilmeyenlere.

Aşk yakalandığım en kişiliksiz hastalıktı.

Nasıl olursa olsun, her ölüm, ardında bıraktıkları için hep biraz cinayetti.

İşte artık tümüyle özgürdüm. Özgür ve buz gibi yalnız...

Çok eskiden, tarih kadar eski bir zamanda, bir yerlerde öyle büyük bir boşluk açılmıştı ki, kaybını kaldıramayacaklarımın varlığına da tahammül edemez olmuştum.

Anne kelimesi herkes için başka şeyler ifade eder. Benim içinse hiç bilinmeyenli bir denklem gibidir.

Sevildiğini bilmeyen çocuklar kendilerini de sevmezlermiş çünkü. Sevemezlermiş.

Mutlulukların doyamadığımız kısacık anlara sıkıştırılıp, felaketlerin, acıların, sıkıntıların bitmek bilmeyen koca koca zamanlara yayılması, yazılmamış ama dünya döndüğünden beri şaşmaz hukukla süren kanunlardan biriydi.

Kahraman olamayacak kadar korkak, ama korktuğumu söyleyebilecek kadar cesur biriyim ben.

Yıllardır duymayana konuşup, duyana sustuğun yeter.

Verdiğimiz kararlar sonsuza dek onları koyduğumuz yerde uslu uslu oturmuyor.

Kimselere büyük yerler vermeyi beceremiyordum hayatımda. Bu yüzden kimsenin gidişi geride kocaman esmer boşluklar bırakmıyordu.

Geçmişimiz her zaman geleceğimiz hakkında söz sahibi olmaz mı?

Telefonun öbür ucunda usul usul ağladığını duyuyorum. Ben de ağlıyorum.

Ne gidebildi, ne dönebildi...

Aşk bu, başka şeye benzer mi! Onu gördüğüm vakit, nefesim kesilir, elim ayağım birbirine dolanırdı.

Geçmiş günleri özlemle anar olduğuma göre, iyiden iyiye yaşlanıyordum.

Ne aradığını bilmeyen biri için bir şey bulmak neredeyse mucizedir.

Arkadaşlık iki insanın birbirine günlük rapor vermesi, hayatlarının tüm ayrıntılarını paylaşması demek değildi. İki insanın birbirine iyi gelmesi yeterliydi bana kalırsa.

Ben kaybettiklerime kavuşmadıkça, kimsenin hikayesi mutlu bitmeyecek, bunu anladım.

Unutma Beni Apartmanı Kitap Alıntıları - Nermin Yıldırım