İvan Aleksandroviç Gonçarov - Oblomov Değerlendirmesi • Rafhane

Kimse son anlarını görmedi, son iniltilerini işitmedi.

Oblomovluk nedir? Kabaca tembellik hali olarak tanımlayabiliriz. Kitabı okuduktan sonra etrafımızda bir Oblomov karakteri aramaya başlayabiliriz fakat Oblomov sıra dışı olduğu kadar da nadir bir kişilik. Kitabımız hakkında daha önce arkadaşlarımla değerlendirmede bulunmadan edememiştim şimdi ise fikirlerimi buraya taşımak istiyorum:

İvan Aleksandroviç Gonçarov'un eseri olan Oblomov'u basit bir dille anlatacak olursak zihni uyuşmuş ve hayatında günleri geçirmek dışında başka bir şey yapmayan bir kişinin hikayesini anlatıyor diyebiliriz. Kahramanımız Oblomov, varlıklı ve eğitimli biri olmasının getirdiği ayrıcalıklarla belki de birçoğumuzun istediği bir hayatı yaşayabilecekken yatağından çıkmayan bir karakter olmayı, günlük işlerini yardımcısına yaptırmayı yeğliyor. Karakterimizin en yakın arkadaşı olan Ştolts ise tipik bir eğitimli Rus gibi ülke ülke gezerek ve diğer varlıklılar ile balolara giderek "ideal" bir hayat sürüyor. Ştolts'un sayesinde birkaç yeni insanla tanışmasıyla Oblomov'da biraz canlılık görsek de bu pek uzun sürmüyor ve Oblomov hayatını yatağında idame ettiriyor. Merak ettiğim şey ise "Oblomovluk" olarak adlandırılan bu durumun panik atak ve/veya sosyal anksiyete olup olmadığıdır. Her insan , mental rahatsızlığı olmadığı sürece, diğerleri gibi sosyal bir hayat sürmek ister mi? Hayatını halletmeye uğraşmadığın şeyler için evinde endişelenerek geçirmek zihnen sağlıklı bir durum olmayabilir fakat bir insanın özü de pekala dışarıya çıkmak istemeyebilir. Hayatını odasında geçirmiş bir kişi için yaşadı diyebilir miyiz? Muhtemelen yaşamadığı tecrübelerden dolayı çoğunlukla hayır cevabını alırız fakat bir yaşamı tanımlayabilmek için elimizde hangi ölçütler vardır?

Minik bir "spoiler" vereceğim ,burayı atlayabilirsiniz, alıntıdan anlayabileceğiniz gibi hikaye açısından çok önemli olmamakla birlikte sonlara doğru Oblomov'un hayatı gibi basit bir şekilde ölümle karşılaştığını görüyoruz. Gonçarov ölümünü "Kimse son anlarını görmedi, son iniltilerini işitmedi." cümlesiyle anlatmayı tercih etmiş, aklımdan çıkmayan bu söz yalnız başına ölen insanları düşünmemi sağladı. Gerçekten de kimsenin son iniltilerinizi işitmeyeceği bir ölüm kişinin yalnızlığını gösterir mi? Sanmıyorum, ki karakterimizin yalnız olmaması bunu kanıtlamamı sağlıyor. Ölümün yalnız olması bir felaket olabilir, sevdiklerinizin agoninizi izleyişi de... 

Özetle bu kitapta bir insanın basit fakat ilginç yaşamı ve ölümüne tanıklık ediyoruz. Gidişatı ağır olsa da Gonçarov'un yarattığı dünyanın canlılığı kitabı bitirince başka bir şehirden dönmüşsünüz hissiyatı veriyor. Yaşam hakkında çok fazla soru sormanızı sağlayacak olan bu kitap sabırla okunursa aklınızdan hiç çıkmayan bir düşünceye evirilebilir.

Değerlendirme | Kitap Değerlendirmeleri | İvan Aleksandroviç Gonçarov | Oblomov | Oblomov Değerlendirme | Rafhane