Çanlar Kimin İçin Çalıyor Kitap Alıntıları - Ernest Hemingway • Rafhane

Ada değildir insan, bütün hiç değildir bir başına; ana karanın bir parçasıdır, bir damladır okyanusta; bir toprak tanesini alıp götürse deniz, küçülür Avrupa, sanki yiten bir burunmuş, dostlarının ya da senin bir yurtluğunmuş gibi, ölünce bir insan eksilirim ben, çünkü insanoğlunun bir parçasıyım; işte bundandır ki sorup durma çanların kimin için çaldığını; senin için çalıyor. (John Donne)

Acı çekmeye dayanıklı hale getirildiğimiz için pek acı çekmiyoruz. Acı çekenlerse bu koşullara uyumlu olmayanlar.

Seninle karşılaşana dek birini bu kadar sevebileceğimi aklıma bile getirmemiştim.

Yaşamak bir tepenin yamacında rüzgarda salınan bir buğday tarlasıydı. Yaşamak gökyüzünde dolanan bir atmacaydı. Yaşamak tahılın savrulduğu samanların uçtuğu harman yerinde tozlar içinde duran toprak bir testideki suydu...

Savaşta insan duygularını söyleyemez.

~ Ah incindin demek.

~ Dünyada incinmeyecek insan yoktur.

Hayallerim yıkıldı, gözlerim açıldı.

Aslında beni anlaşılmaz kılan çok basit olmam.

Savaş ne kötü şey...

~ Sanki seni uzun zamandır tanıyormuşum gibi konuşuyorum.

~ İnsanlar birbirlerini anladıklarında böyle olur.

Uğruna savaştığımız her şeyi nasıl seviyorsam, seni de öyle seviyorum. Seni, özgürlüğü, insan onurunu sevdiğim gibi seviyorum, tüm insanların çalışma hakkını, aç kalmama hakkını sevdiğim gibi seviyorum seni.

O kız bende silinmez bir iz bıraktı.

Savaşta hiçbir zaman gerçekten öldürmek istediğin birini öldürmezsin.

Ömrümde hiç böyle bir ses tonu duymamıştım. Güneşsiz bir günden daha karanlıktı..

Herkesin biriyle konuşmaya ihtiyacı vardır.

Durumu bir kez başkalarının başına geldiği biçimde gördün mü, kendi benliğinden kurtulursun, savaşta yapılması gereken de her zaman insanın benliğinden kurtulmasıdır. Burada benlik olmaz. Benliğin yok olmalıdır, başka türlüsü olamaz.

İnsanın kendi rızası olmadan yapılan hiçbir şey yapılmış sayılmaz.

Bütün bu olanların, anlamı varmış gibi tüm hayatını ortaya koyarsın, sonra da hiçbir anlamı olmadığını görürsün.

Öfkenin hüzne dönüştüğünü ve tüm umutlarına, hayallerine gölge düşürdüğünü hissedebiliyordu.

Kalbim senin oldu, hissetmiyor musun?

Söz vermeni istemiyorum. Bir şeyin olacağı varsa olur...

Acaba bilmenin sonu yok mudur yoksa da her insanın belli bir anlama kapasitesi mi vardır? İyi bildiğimi sandığım çok şey hakkında hiçbir şey bilmiyormuşum.

Anlattıklarımla onu çok yaraladım...

Gün doğarken üzüntüler yitip gider, karanlıklar aydınlanır. Tıpkı sis gibi...

Ben başkaları için acı çektim. Bütün iyi insanlar gibi.

Ölümden korksun ya da korkmasın, insanın öleceğini kabullenmesi kolay değildir.

Beni sevmiyorsan eğer korkma, ben seni ikimize de yetecek kadar çok seviyorum.

Çanlar Kimin İçin Çalıyor Kitap Alıntıları - Ernest Hemingway