İskender Kitap Alıntıları - Elif Şafak • Rafhane

 
İnsan belli bir yaşa gelince kendi hudutları ve hatalarıyla barışmaya başlıyor.
 

Gördüğün kötülüğü suya, iyiliği mermere yaz.

Öfke zararlı şey; adamı kanser eder.

Belki de bir illetti aşk; insana hayat verse, ruhunu şenlendirse de bir marazdı yine de. 

Kelimeler de insanlar gibi gezermiş meğer. Uzaklara, hem de çok uzaklara ulaşırlarmış.
 

Bu hayatta yaptığın ya da hissettiğin her şeyde bir mesafe olmalı. Mesafe seni korur.

Mutluluğu özgürlükle, özgürlüğü ahlaksızlıkla karıştırıyorlar.

Doğada başka hiçbir tür, insan kadar kibirli, aç gözlü ve bencil değildir.

Feci baba insanın boğazına takılı kılçık gibidir. Ne tükürüp atabilirsin, ne yutup sindirebilirsin. Bir şekilde kurtulsan bile geride bir iz kalır mutlaka, dışarıdan bakanların göremediği ama senin hep hissettiğin bir çentik etinde. Feci baban olacağına hiç olmasın daha iyi.

Burası bir cehennem diyorsun. Olabilir. Ama cehennemin içinde kendi bahçemi yaparım ben.

Kalbim kupkuru, güneşte bırakılmış deri parçası misali.

İnsan doğası böyle işte, en çok nefret ettiklerimiz en fazla sevdiklerimiz oluyor hep.

Takvim yetersiz bir icat. Dedikleri gibi zaman çok gidiyorsa eğer, uçuş hızı hep aynı değil ki.

Bir otomobilin benzine nasıl ihtiyacı varsa insan zihni de fikirlere gerek duyar. Fikirler de kitaplarda bulunur.
 

Hayatında ilk defa birini, verebileceğinden daha fazlasını talep etmeden seviyordu. 

Gece durgundur, perdesi saklar hayallerimizi... 

Ne yazık ki sahip olduklarımızın kıymetini hep onları yitirdikten sonra anlıyoruz.
 

 

 İskender Kitap Alıntıları - Elif Şafak • Rafhane

Tür: Roman
Sayfa: 443
Dil: Türkçe
İlk Yayınlanma Tarihi: 2011
Tahmini Okuma Süresi: 12 saat 42 dakika