Çocukluğun Soğuk Geceleri Kitap Alıntıları - Tezer Özlü • Rafhane

Geceleri anneme sokulunca hem soğuktan korunuyorum, hem de yalnızlıktan.

Caddelere çıkmak, doymak bilmediğim sokaklara bakmak, yeni köşeler keşfetmek, yabancı insanları seyretmek, doyumsuz yaşamı gözlerimden yüreğime indirmek istiyorum.

Birkaç saat sonra gün başlayacak. Herkes kendi biçiminde günü yaşamaya yönelecek.

Bazı kitaplar, gerçek yaşamdan daha duyarlı, daha büyük boyutlara götürüyor beni.

Karşı çıkmak istediğim kurallar var. Bir haykırış! Küçük dünyanız sizin olsun.

Anlatamayacağım. Bu insanlar "Guguk Kuşu" filmini de, Napolyon'un yaşam öyküsü filmini de, limana yanaşan beyaz bir yolcu gemisini de, vitrinlerdeki yeni sonbahar giysilerini de aynı gözlerle seyredebiliyorlarsa, elimden ne gelir?

Seyehat eden, büyük kentlere gidip gelen bu insanlara özlemle bakıyorum. "Bir gün uzak dünyaları ben de tanıyacağım," diye geçiyor içimden.

Varoluşun tek gerçek anı... Ölüm.

Daha güzel yaşam diye bir şey yok. Daha güzel yaşamlar ötelerde değil. Daha güzel yaşam başka biçimde değil. Güzel yaşam burada. Taksim Alanı'nda. Turşu, pilav, simit, çiçek, kartpostal satan, ayakkabı boyayan siyah kalabalık içinde.

Bizim insanlarımızın insan sevmesi, insan okşaması çocukluktan engelleniyor. Saptırılıyor. Çarpılıyor.

Bir kitapta okumuş, bir filmde izlemiş gibiyim beraberliğimizi. Bir konserde dinlemiş gibiyim.

Geceler çok erken gelir hastanelere. Ama bitmek bilmez. Gün doğmak bilmez.

Bir şeylere açılmak, bir yerlere koşmak, dünyayı kavramak istiyorum. Dünyanın bize yaşatılandan, öğretilenden daha başka olduğunu seziyorum.

Derin bir uykuya düşmeye çabalıyorum. Olmuyor. Uzun sürüyor uykunun gelip, beni bana unutturması.

Neden bunalımları çözümleyemiyoruz? Neden dost olmadan, erkek - kadın, karı - koca, olmaya çabalıyoruz?

Yaşam, mutlak tutkularla dolu.

İntihar düşüncesi peşimi bırakıyor. Çoğunluk gibi doğal ölümü bekleyeceğim.

 

Çocukluğun Soğuk Geceleri Kitap Alıntıları - Tezer Özlü